Παραθέτουμε σήμερα τις δυο συγκλονιστικές ομιλίες που εκφώνησαν μπροστά στην προτομή του ΗΡΩΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ, μετά την επιμνημόσυνη δέηση που έγινε την 16-8-2026, στην πλατεία του χωριού μας, Λεοντάρι Βοιωτίας, από τα εγγόνια της αδελφής του του ήρωα!!!
Οι ομιλίες συγκλόνισαν τους παρευρισκόμενους, τους συγκίνησαν και μας δίδαξαν -για άλλη μια φορά- την αξία της θυσίας για την πατρίδα, αλλά και μας γέμισαν αισιοδόξια για το μέλλον της πατρίδας μας!!!
Λόγια τιμής και μνήμης από τη Δήμητρα Μάνδαλου
Σήμερα στέκομαι εδώ μπροστά σου, 52 χρόνια μετά, όχι μόνο για να πω το όνομά σου, αλλά για να σου πω πως η μνήμη σου είναι ακόμα ζωντανή.
Δεν σε γνώρισα ποτέ, δεν άκουσα τη φωνή σου, δεν είδα το χαμόγελό σου, δεν έζησα τις στιγμές σου. Όμως, μέσα από τις διηγήσεις της γιαγιάς μου, έμαθα ποιος ήσουν και γιατί σήμερα όλοι στεκόμαστε εδώ με συγκίνηση και περηφάνεια.
Ήσουν ένας άνθρωπος με όνειρα, με αγαπημένους ανθρώπους δίπλα σου και με μια ζωή μπροστά σου. Κι όμως, σε μια δύσκολη στιγμή, έβαλες πάνω από τον εαυτό σου τη πατρίδα και το καθήκον.
Σήμερα, ένα παιδί της νέας γενιάς στέκεται εδώ για να σου πει πως δεν ξεχάστηκες. Το όνομά σου δεν είναι απλώς γραμμένο σε ένα μνημείο. Είναι γραμμένο στις καρδιές όσων σου αγαπούν και όσων τιμούν τη θυσία σου. Θέλω να ξέρεις πως εμείς, τα παιδιά του σήμερα, μεγαλώνουμε ακούγοντας για ανθρώπους σαν εσένα. Ανθρώπους που μας δίδαξαν τι σημαίνει, η γενναιότητα, η αγάπη, η προσφορά.
Σε ευχαριστούμε για όσα έδωσες χωρίς να ζητήσεις τίποτα πίσω. Σου υποσχόμαστε πως θα κρατήσουμε τη μνήμη σου ζωντανή.
Αιωνία σου η μνήμη. Δεν σε ξεχνάμε. Θα σε θυμόμαστε πάντα.
Η Ομιλία του Αλέξανδρου Μάνδαλου
Λόγια τιμής και μνήμης από τον Αλέξανδρο Μάνδαλο
Ήρωα παππού Λάμπρο, 52 χρόνια, 52 χρόνια χωρίς εσένα. Και όμως σήμερα είσαι εδώ.
Είσαι στα μάτια εκείνων που σε γνώρισαν. Στις αναμνήσεις των συμπολεμιστών σου, στις αφηγήσεις της οικογένειάς μας και στην καρδιά ενός παιδιού που δεν σε συνάντησε ποτέ, αλλά μεγάλωσε ακούγοντας το όνομά σου με σεβασμό.
Σκέφτομαι καμιά φορά πόσα θα είχες ζήσει. Πόσα παιδιά θα είχες αγκαλιάσει. Πόσα εγγόνια ίσως θα σε φώναζαν παππού. Πόσα χαμόγελα θα είχες χαρίσει. Ο χρόνος σου τα στέρησε. Δεν μπόρεσε όμως να μας στερήσει τη μνήμη σου.
Σήμερα δεν σε κλαίμε μόνο. Σε ευγνωμονούμε. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ζουν πολλά χρόνια και ξεχνιούνται. Και υπάρχουν άνθρωποι που έζησαν λίγο, αλλά έγιναν αιώνιοι. Εσύ είσαι ένας από αυτούς.
Σου υποσχόμαστε πως όσο θα υπάρχουν παιδιά που θα λένε το όνομά σου, δεν θα πάψεις ποτέ να ζεις.
Αιωνία σου η μνήμη, ήρωα παππού Λάμπρο.