Άρθρο του Κωνσταντίνου Κατζέλη, για τις εκλογές της 25ης Ιουνίου 2023

 Aγαπητοί μου φίλοι

Αισθάνομαι ότι έχω χρέος και καθήκον, ως Βοιωτός Πολίτης, να καταθέσω μερικές σκέψεις μου, σε ό,τι αφορά τη σημασία των εκλογών της 25ης Ιουνίου ’23.

Αυτές οι εκλογές θα είναι κρίσιμες και καθοριστικές για το αύριο της Πατρίδας μας.

Η γενιά η δική μας, στον τελευταίο μισό αιώνα, είδε πολλά, έζησε περισσότερα και έμαθε πως πρέπει να θυμόμαστε πάντοτε, όλα όσα δεν πρέπει να ξεχνάμε.  Και αυτά που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πάρα πολλά.

Και είναι αλήθεια πως ενώ όλοι μας έχουμε τον ίδιο Ουρανό, δεν έχουμε, προφανώς, όλοι μας τους ίδιους πολιτικούς ορίζοντες.  Αυτό άλλωστε είναι και το προνόμιο της Δημοκρατίας.

Ας θυμηθούμε λοιπόν μια εξόχως διδακτική είδηση εν όψει των εκλογών της 25ης Ιουνίου, που μας έρχεται από την Ισπανία.

Η Κυβέρνηση Σάντσεθ, στην οποία συμμετείχαν και οι ακροαριστεροί Podemos, που τόσο θαύμαζε η εγχώρια κεντροαριστερά, κατέρρευσε κάτω από το βάρος της αποτυχίας της να επαναφέρει την οικονομία στα πρό της πανδημίας επίπεδα, όπου σύμφωνα με τους «Financial Times», το κατάφεραν μόνον 3 χώρες, η Ελλάδα, η Ιταλία και η Γαλλία.

Οι Ισπανοί σοσιαλιστές απέτυχαν παταγωδώς κυρίως στους τομείς, που οι εν Ελλάδι ομοϊδεάτες τους προέβαλαν ως πρότυπο φιλολαϊκής διακυβέρνησης, την πάταξη της ακρίβειας, που εκτοξεύθηκε παρά την πολυδιαφημισμένη μείωση του ΦΠΑ και την απασχόληση, όπου η ανεργία αυξήθηκε στο 13,3%.

Η πανωλεθρία των Ισπανών σοσιαλιστών στις τοπικές εκλογές οδηγεί πλέον την χώρα σε πρόωρη προσφυγή στις κάλπες μέσα σε κλίμα ανησυχίας για την πορεία της οικονομίας που βρέθηκε σε ανάσχεση, μετά την αριστερή στροφή του Σάντσεθ.

Αμφιβάλλει κανείς για το πρόβλημα που θα είχαμε αν ψηφίζαμε διαφορετικά στις 21 Μαΐου;

Στην Ελλάδα η οικονομία αποτελεί ένα από τα ατού της Κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη για την επαναβεβαίωση της εμπιστοσύνης των πολιτών, μαζί βέβαια με την εξωτερική πολιτική και τα εξοπλιστικά προγράμματα, τη ψηφιακή διακυβέρνηση, τη μεταναστευτική πολιτική, τη διαδικασία απονομής και αύξησης των συντάξεων και τη στήριξη ευάλωτων νοικοκυριών.

Η Ελλάδα είναι πλέον μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή χώρα και για να συνεχίσει να είναι, πρέπει οι πολίτες να δώσουν την 25η Ιουνίου στη Νέα Δημοκρατία τη δύναμη να συνεχίσει το έργο της, με έμφαση, αυτή την φορά, στις αυξήσεις των μισθών και την αναβάθμιση του ΕΣΥ.

Και στη νέα αυτή εκλογική μάχη συγκρούονται δύο διαφορετικοί κόσμοι.  Από την μία η σαφήνεια, η συνέπεια και η καθαρότητα των πολιτικών θέσεων και προοπτικών και από την άλλη, δυστυχώς, η πολιτική θολούρα και η … λασποβολή …

Η Νέα Δημοκρατία ξορκίζει τον καναπέ και τις παραλίες και ζητά από τους ψηφοφόρους να προσέλθουν οπωσδήποτε στη ψηφοφορία, καθώς τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο.  Μία μικρή μείωση της δύναμής της και μία πιθανή είσοδος 1-2 νέων κομμάτων στην Βουλή, θα μείωνε το ποσοστό της αυτοδυναμίας της, κάτι που θα δυσκόλευε πολύ τον προγραμματισμό της για νέες μεταρρυθμίσεις και αναθεώρηση κρίσιμων άρθρων του Συντάγματος.

Αντίθετα μια αύξηση των ποσοστών της, θα έδινε άλλον «αέρα» στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες σε όλα τα επίπεδα.

Και τελικά τι κάνουμε την 25η Ιουνίου ’23;  Καταστρέφουμε;  Γκρεμίζουμε;  ή Κτίζουμε;  Κατασκευάζουμε γέφυρες συνεννόησης ή γκρεμίζουμε και αυτές, που ήδη είναι έτοιμες να πανηγυρίσουν τη συνεννόηση, την υπευθυνότητα, την αλληλεγγύη, την ανάπτυξη, την προοπτική;

Τι θέλουμε;  Να κερδίσουμε το αύριο;  Το μέλλον των παιδιών μας;  Ή να επιστρέψουμε στο χθες;

Και εγώ προσωπικά, προτείνω και συμβουλεύω όλους, με απόλυτο σεβασμό στην διαφορετική γνώμη, να σταθούμε όλοι στο ύψος της ευθύνης, που στον καθένα μας αναλογεί.  Η ψήφος μας την 25η Ιουνίου ’23 αλλάζει την πορεία της πατρίδας μας.

Και να μην ξεχνάμε ποτέ και πάλι όλοι μας, αυτό που στο έργο του      «Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ» ο διαχρονικά μέγιστος Έλληνας, Νικόλαος Καζαντζάκης, μας λέει:  

«Να αγαπάς την Αλήθεια και την Ευθύνη.  

Να αγαπάς την Αλήθεια και την Ευθύνη και να λες:

Εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω αυτή την Γης.  

Αν δεν σωθεί θα φταίω και εγώ».

Είναι η ώρα της ευθύνης και της προσφοράς για την πατρίδα μας.

Οι καιροί ου μενετοί.

Κωνσταντίνος Ι. Κατζέλης

Μηχανολόγος-Ηλεκτρολόγος Ε.Μ.Π.

19/06/2023

Βαρυσήμαντο άρθρο του Κωνσταντίνου Κατζέλη για τις "ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ το 2021 και με ορίζοντα το 2050"

«Οι Μούσες τιμωρούν την ύβρη»."

                         Κωνσταντίνος Ι. Κατζέλης

Η Εφ. ΤΟ ΠΟΛΥΑΝΔΡΙΟΝ δημοσιεύει σήμερα ένα βαρυσήμαντο άρθρο του Κωνσταντίνου Ι. Κατζέλη, διακεκριμένου Βοιωτού επιστήμονα, αλλά και πολιτικού με πλούσια δράση, με αφορμή την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, για τις "ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ το 2021 και με ορίζοντα το 2050".  Ιδιαίτερα αναφορά γίνεται στο άρθρο στην Κοιλάδα των Μουσών, σχετικά με το τεράστιο ζήτημα που έχει ανακύψει σχετικά με την δρομολογούμενη εγκατάσταση ανεμογεννητριών στο Ιερόν Όρος του Ελικώνα. Γράφει σχετικά ο Κωνσταντίνος Κατζέλης: "Και εδώ, το θεωρώ χρέος μου ως Βοιωτός, να αναφερθώ σε ένα ιδιαίτερης σημασίας και σοβαρότητας θέμα, που αναφέρεται σε ένα Αρχαιολογικό χώρο, στους πρόποδες του Ελικώνα και μάλιστα στην Κοιλάδα των Μουσών, δίπλα από το χωριό Άσκρη του Δήμου Αλιάρτου-Θεσπιέων, την Πατρίδα του Ησιόδου.  Εκεί λοιπόν εγκρίθηκε αρμοδίως η εγκατάσταση Ανεμογεννητριών στην θέση «Ζαγαρά» του Ελικώνα, ακριβώς πάνω από την Κοιλάδα των Μουσών....   Η εγκατάσταση των ανεμογεννητριών θα επιφέρει διηνεκή και μη αναστρέψιμη βλάβη σε έναν από τους σημαντικότερους Αρχαιολογικούς χώρους της Βοιωτίας.  Ναι λοιπόν και σε αυτές τις εθνικές ιδιαιτερότητες αναφέρομαι, με αίσθημα αγωνίας και βαθύτατης ευθύνης.  Και ας μην ξεχνάμε το ρηθέν.  «Οι Μούσες τιμωρούν την ύβρη»."

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

το 2021 και με ορίζοντα το 2050

                                                            Του Κωνσταντίνου Ι. Κατζέλη

Το παγκόσμιο ενεργειακό τοπίο περνά αναμφισβήτητα μια περίοδο ριζικών μεταβολών και ανακατατάξεων.  Ιδιαίτερα ο τομέας Ηλεκτρισμού, ο οποίος ενώ πριν μερικά χρόνια καθοριζόταν από τοπικά συστήματα παραγωγής και διανομής, στη συνέχεια και μάλιστα στα μέσα του 20ου αιώνα μεταβλήθηκε σε εθνικά και υπερεθνικά διασυνδεδεμένα συστήματα μεγάλης ισχύος.  Ήδη, από τις αρχές του 21ου αιώνα, ο τομέας του Ηλεκτρισμού μεταβάλλεται σταδιακά σε ένα σύστημα, που χαρακτηρίζεται από διεσπαρμένες μονάδες Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) και αρκετά μικρά συστήματα αποκεντρωμένα με σχετικά επαρκή κάλυψη των αναγκών της, τα οποία παράλληλα συναλλάσσονται και συνεργάζονται με τα κεντρικά δίκτυα διανομής.  

Έχουμε λοιπόν την αποκεντρωμένη παραγωγή, ταυτόχρονα αποθήκευση και καταναλωτές - πάροχοι ηλεκτρικής ενέργειας που συνιστούν το επερχόμενο υπόδειγμα του ηλεκτρικού συστήματος, το οποίο μετασχηματίζεται σταθερά από σύστημα συγκεντρωμένης παραγωγής μεγάλων ποσοτήτων αερίων του θερμοκηπίου, σε σύστημα χαμηλών εκπομπών, αποκεντρωμένο, ευφυές και ευέλικτο.  

Είχαμε δηλαδή μπροστά μας μια τριπλή πρόκληση, η οποία προκάλεσε αυτές τις σταδιακές εξελίξεις.  Την απο-ανθρακοποίηση, την ψηφιοποίηση και την αποκέντρωση, δηλαδή την ισχυρή διείσδυση των ΑΠΕ κάτω από ανταγωνιστικούς όρους, την ψηφιοποίηση του ηλεκτρικού συστήματος και την ενεργό συμμετοχή στην αγορά όλων των αποκεντρωμένων ενεργειακών πόρων.  Έτσι έγινε και ο ρόλος των καταναλωτών στην Ευρώπη και όχι μόνον, και ουσιαστικός και ενεργός.

Η ψηφιοποίηση και οι σύγχρονες τηλεπικοινωνίες διασφαλίζουν στον καταναλωτή πρόσβαση σε διαφανή και αντικειμενική πληροφόρηση, έτσι ώστε να μπορεί και εκείνος να διαμορφώσει και να μεγιστοποιήσει τις ανταγωνιστικές του πιέσεις στην αγορά.  Με αυτήν λοιπόν την λογική των εξελίξεων, γίνεται καθοριστική πλέον η δυνατότητα αυξομείωσης της κατανάλωσης και προσαρμογής της στις τιμές της ενέργειας στην αγορά, αλλά και η δυνατότητα ενεργούς συμβολής του καταναλωτή στην κάλυψη απαιτήσεων ευελιξίας του συστήματος.

Κατ΄ αυτόν τον τρόπο μία άλλοτε μονόδρομη σχέση, αντικαθίσταται από αμφίδρομη σχέση έξυπνου ηλεκτρικού συστήματος με τον καταναλωτή να συμμετέχει ενεργώς στην αγορά.

Ένα μεγάλο και σημαντικό θέμα, που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη, είναι βεβαίως η αποθήκευση της ηλεκτρικής ενέργειας.  Ήδη και αυτή η ανάγκη καλύπτεται με πάρα πολύ καλούς, θα έλεγα, ρυθμούς και η αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας σε υδροηλεκτρικούς σταθμούς, μπαταρίες και άλλα έξυπνα, εξελισσόμενα συστήματα είναι θετικά αποτυπωμένη.  Η αποθήκευση ηλεκτρισμού με οικονομικό τρόπο, συνδεδεμένη τόσο προς την πλευρά του δικτύου, του παραγωγού ενέργειας από ΑΠΕ, όσο και του καταναλωτή, ενισχύει ουσιαστικά την λειτουργική ευελιξία του συστήματος, περιορίζοντας την ανάγκη χρήσης ορυκτών καυσίμων γενικά και σε χρόνους που υπάρχει νηνεμία ή έλλειψη ηλιοφάνειας ειδικότερα.  Βεβαίως θα υπάρχουν και οι χημικές αποθήκες (όχι μπαταρίες) ηλεκτρικής ενέργειας.  Πρέπει να σημειώσουμε ότι oι μεγάλες μεταφορικές εταιρείες «αύριο» θα χρησιμοποιούν ηλεκτρικά οχήματα.

Το φυσικό αέριο, η αποκαλούμενη «γέφυρα» που συνδέει το υπάρχον σήμερα σύστημα ηλεκτροπαραγωγής με το μελλοντικό των ΑΠΕ, προσφέρεται για την κάλυψη της αξιοπιστίας του συστήματος σε αυξανόμενο βαθμό, όσο οι ΑΠΕ αναπτύσσονται με σχέδιο ορθολογικό και μελετημένο.  Η μεταφορά υγροποιημένου αερίου, προερχόμενου από σχιστολιθικές ή από συμβατικές πηγές, θα αποτελέσει αντικείμενο μιας όλο και περισσότερο παγκοσμιοποιημένης και ανταγωνιστικής αγοράς.  Στο «αύριο» αλλά άμεσο μέλλον το περίπου 85% της ηλεκτρικής ενέργειας θα προέρχεται από το Φυσικό Αέριο.

Δεν πρέπει να ξεφεύγει της προσοχής μας, ότι για την χώρα μας η αγορά ηλεκτρισμού αλλά και φυσικού αερίου, θα επηρεασθούν σημαντικά στις επόμενες δεκαετίες και από τις πολλές προκλήσεις, τις οποίες θα αντιμετωπίσει ο τομέας των Μεταφορών.  Η πολύ καλή εξέλιξη της Ηλεκτροκίνησης και ο ανασχεδιασμός των οχημάτων για ελαχιστοποίηση των εκπομπών CO2, η ανάπτυξη εναλλακτικών καυσίμων, όπως των βιοκαυσίμων ή του υδρογόνου, οι αντίστοιχες υποδομές μεταφορών και κινητικότητας, η διαχείριση δικτύων και κυκλοφοριακών συστημάτων, θα επηρεάσουν ανάλογα τα ενεργειακά δεδομένα της χώρας μας.

Οι απαιτούμενοι λοιπόν μετασχηματισμοί θα απαιτήσουν μεγάλου ύψους επενδυτικά κεφάλαια σε δίκτυα διασύνδεσης, σε έξυπνους μετρητές, σε συστήματα αποθήκευσης και φόρτισης οχημάτων, σε συστήματα ασφάλειας και ελέγχου ως και στις απαιτούμενες υποδομές τηλεπικοινωνιών και πληροφορικής και βεβαίως θα δημιουργήσουν παράλληλα θέσεις εργασίας και εισόδημα, κάτι που το έχει ανάγκη τώρα περισσότερο από ποτέ η Πατρίδα μας.

Όμως προσοχή.  Η υλοποίηση των επερχόμενων μεταβολών θα είναι πετυχημένη και οικονομικά η βέλτιστη, μόνον εφόσον οι φορείς χάραξης Πολιτικής και οι Ρυθμιστικές Αρχές επιδείξουν σαφή και έγκαιρη κατανόηση της δυναμικής αλληλεπίδρασης των αγορών ενέργειας με την τεχνολογία και την διαμορφούμενη πολιτική.

Ο ενεργειακός τομέας της Ελλάδας θα προσαρμοσθεί νομοτελειακά στα πλαίσια που καθορίζονται και υπαγορεύονται από την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τις τεχνολογικές εξελίξεις, αλλά απαραίτητα και κάτω από το πρίσμα των τοπικών ιδιαιτεροτήτων, οι οποίες μπορεί και πρέπει να προβληθούν με τρόπο, ώστε στο τελικό πρότυπο πολιτικής να υπάρξει επιτυχής προσαρμογή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στις εθνικές ιδιαιτερότητες.  Και αυτές οι ιδιαιτερότητες για την Πατρίδα μας να είναι ένα στοίχημα Αρχών και Σεβασμού στην Ιστορία μας και τον Πολιτισμό μας.  

Ο Ελικώνας, το Ιερό Βουνό των Μουσών. Αν δεν αντιδράσουμε σε λίγο δεν θα έχουμε μάτια να τον δούμε από τις ανεμογεννήτριες!!! ΦΩΤΟ: Π. Κέμμος

Και εδώ, το θεωρώ χρέος μου ως Βοιωτός, να αναφερθώ σε ένα ιδιαίτερης σημασίας και σοβαρότητας θέμα, που αναφέρεται σε ένα Αρχαιολογικό χώρο, στους πρόποδες του Ελικώνα και μάλιστα στην Κοιλάδα των Μουσών, δίπλα από το χωριό Άσκρη του Δήμου Αλιάρτου-Θεσπιέων, την Πατρίδα του Ησιόδου.  Εκεί λοιπόν εγκρίθηκε αρμοδίως η εγκατάσταση Ανεμογεννητριών στην θέση «Ζαγαρά» του Ελικώνα, ακριβώς πάνω από την Κοιλάδα των Μουσών.

Σημειώνω πως η Κοιλάδα των Μουσών είναι τόπος μεγίστου ιστορικού ενδιαφέροντος, ως επίσης τόπος απείρου κάλλους.  Ένα αλώβητο φυσικό τοπίο, αναλλοίωτο από την εποχή του Ησιόδου, ο οποίος δέχθηκε την έμπνευση των Μουσών.  Παραμένει έως τώρα αλώβητη από κάθε ανθρωπογενή παρέμβαση.

Στις ανασκαφές του Ιερού των Μουσών, που έγιναν από την Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή στην διάρκεια των ετών 1888, 1889 και 1890 ανακαλύφθηκαν τα εννέα (9) βάθρα των αγαλμάτων των Εννέα (9) Μουσών, τα οποία και εκτίθενται στο Μουσείο των Θηβών.

Στην Κοιλάδα των Μουσών τελούνταν μουσικοί και θεατρικοί αγώνες, τα «Μουσεία», γιορτή αφιερωμένη στις Εννέα Μούσες -Προστάτιδες των Γραμμάτων, των Επιστημών και των Τεχνών.  

Η εγκατάσταση των ανεμογεννητριών θα επιφέρει διηνεκή και μη αναστρέψιμη βλάβη σε έναν από τους σημαντικότερους Αρχαιολογικούς χώρους της Βοιωτίας.  Ναι λοιπόν και σε αυτές τις εθνικές ιδιαιτερότητες αναφέρομαι, με αίσθημα αγωνίας και βαθύτατης ευθύνης.  Και ας μην ξεχνάμε το ρηθέν.  «Οι Μούσες τιμωρούν την ύβρη».

Ποιός επιτέλους ελέγχει και αποφασίζει για αυτή την άϋλη κληρονομιά, όπως είναι ο Ησίοδος, οι Μούσες, ο Ελικώνας και το Πνεύμα της Κοιλάδας των Μουσών;  ΟΧΙ, αυτή η κληρονομιά δεν ακυρώνεται από κανέναν.  Και πάντως όχι από την Ιστορία μας και τον Πολιτισμό μας.

Επίσης να μην ξεχνάμε ότι ο Ελληνικός Πολιτισμός ποτέ δεν έχασε την Μεγαλοσύνη του.  Ποτέ δεν έχασε την Γοητεία και την Επιρροή του στο Παγκόσμιο Πολιτισμό και στην Παγκόσμια πραγματικότητα.

ΟΛΟΙ, μα ΟΛΟΙ και σε όλο τον κόσμο, διδάσκονταν και διδάσκονται πάντα από τον Ελληνικό Πολιτισμό.  Εμείς θα τον αγνοήσουμε;;;

Η ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ

Η Φιλική Εταιρεία, η προετοιμασία για την Επανάσταση και οι πρωταγωνιστές της

ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ

Εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής, σ.Α40-64, 24-01-2021

 «Στοιχ. Κ. Γ. Ἀριθ. 95.

Κύριε Ἐμμ. Ξάνθε.

Κατὰ τὴν ὁμιλίαν, ἥν εἴχομεν τὴν στέλλω τὰ πρὸς τοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐντιμωτάτους Ἐφόρους βεβαιωτικὰ καὶ ἄλλα γράμματα (…) Καλὸν εἶναι νὰ καταγίνωνται εἰς μίαν νομικὴν τάξιν τῆς φλότας (=Στόλος), καθὼς τοῖς εἶχον ὁμιλήσει εἰς Ἰσμαὴλ (…)

Ὁ ἀδελφός σου.

Κισνόβι τῇ 25. Ἰαννουαρίου. 1821.

Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης.»

Σαν αύριο, 200 χρόνια πριν, ο γενικός επίτροπος της υπερτάτης αρχής της Φιλικής Εταιρείας Αλέξανδρος Υψηλάντης γράφει την επιστολή αυτή από το Κισνόβιο της Βεσσαραβίας προς τον έμπιστο συνεργάτη του Εμμανουήλ Ξάνθο στο Ισμαήλιο, αναφέροντάς του καίριες πληροφορίες για την κυοφορούμενη εξέγερση του πολύπαθου γένους.

Βρισκόμασθε χρονικά ένα μήνα πριν από την ύψωση του λαβάρου της ελευθερίας στο Ιάσιο της Μολδαβίας (24 Φεβρουαρίου 1821) και σχεδόν τρεισήμισι μήνες ύστερα από την κρίσιμη Συνέλευση του Ισμαηλίου (1-8 Οκτωβρίου 1820) που είχαν οι κεφαλές της οργάνωσης, προκειμένου να αποφασίσουν αναφορικά με το σχέδιο, τον χρόνο και τον τρόπο εκδήλωσης της Επανάστασης.

Το επίμαχο χρονικό διάστημα είναι ιδιαίτερα πυκνό σε γεγονότα και εξαιρετικά νευραλγικό σε ριψοκίνδυνες πρωτοβουλίες. Αλλά ας πιάσουμε το νήμα της αφήγησης από την αρχή και ειδικότερα από τις 12 Απριλίου 1820, όταν ο Εμμανουήλ Ξάνθος, προερχόμενος από την Κωνσταντινούπολη, επισκέφθηκε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στην Αγία Πετρούπολη και του προσέφερε την ηγεσία της Εταιρείας των Φιλικών. Την άκρως συναισθηματικά φορτισμένη αυτή ημέρα η «αποστολή» του πρώτου εκπληρωνόταν, ενώ οι προσδοκίες του δευτέρου, να γίνει ο απελευθερωτής του έθνους του, έμπαιναν στην τροχιά της πραγμάτωσής τους.

Αναμφίβολα, η ανάληψη της Αρχής από τον ευγενή ευπατρίδη σήμαινε τη μετάβασή της στο στάδιο της τελικής προετοιμασίας για μια κατά μέτωπο στρατιωτική σύγκρουση. Ο υπασπιστής του τσάρου, αξιωματικός ων ο ίδιος του ρωσικού στρατού, λίγο πριν αναχωρήσει για τη Μόσχα, γύρω στα τέλη Ιουνίου, έλαβε μία ενημέρωση εφ’ όλης της ύλης από τον Πάτμιο εταιριστή για τα ζητήματα της οργάνωσης.

Πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή αποτέλεσε η δραστική ενίσχυση του στρατιωτικού βραχίονα της Εταιρείας, προσεταιριζόμενος ανθρώπους της δράσης, των όπλων και των ανατροπών. Τέτοια στοιχεία θα μπορούσε να στρατολογήσει καταρχήν στην τρικυμισμένη κοινωνία των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών που αναστάτωναν οι βαλκάνιοι ένοπλοι, κατά δεύτερον στην απομακρυσμένη ενδοχώρα του Μωριά που κυριαρχούσαν οι κοτζαμπάσηδες και οι οπλαρχηγοί, κατά τρίτον στο δύσβατο ανάγλυφο της Ρούμελης που διαφέντευαν οι επιστατοδημογέροντες και οι αρματολοί, κατά τέταρτον στην Επτάνησο Πολιτεία που συνωμοτούσαν οι ρομαντικοί νοσταλγοί των ναπολεόντειων σωμάτων και, τέλος, στην αυλή του Αλή πασά που πρωταγωνιστούσαν οι αρειμάνιοι πολέμαρχοι, οι οποίοι βρίσκονταν ήδη σε θανάσιμη ρήξη με την Υψηλή Πύλη.

Εκεί προς τα τέλη Ιουλίου ο Υψηλάντης εγκαταλείπει την Πετρούπολη για το Κίεβο και ύστερα από ολιγοήμερη παραμονή στη θαλπωρή της οικογένειάς του κατεβαίνει στην Οδησσό. Ο Αύγουστος του 1820 μεταμορφώνει τη συγκεκριμένη πόλη σε διασταυρούμενο πεδίο κρυφών συναντήσεων, μυστικών ενεργειών, αθρόων μυήσεων νέων μελών και αποθησαύρισης σημαντικών δωρεών από τους ευρωστώτερους εμπόρους της περιοχής.

Δύο μήνες παρέμεινε ο 28χρονος γενικός επίτροπος στην Οδησσό και την 1η Οκτωβρίου μεταβαίνει στο Ισμαήλιο της Βεσσαραβίας, συνοδευόμενος από τον Γεώργιο Λασσάνη, προκειμένου να συντονίσει σε μια ύστατη προσπάθεια τα δρώμενα της Συνέλευσης. Στο πλαίσιο της τελευταίας συζητήθηκε μέσα σε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα το πανόραμα των επίμαχων πτυχών της μελλοντικής δράσης της Εταιρείας και καταστρώθηκε το οριστικό σχέδιο της εξέγερσης. Δεν έφθασε έως τις ημέρες μας, ποιος ήταν ο ιθύνων νους της συνάντησης. Πάντως εκεί έλαβαν χώρα σημαντικές διαβουλεύσεις και λήφθηκαν ζωτικές αποφάσεις που έμελλε να κρίνουν καθοριστικά τη μοίρα του «καταπεπτωκότος γένους».

Σε αυτήν πήραν μέρος οι Εμμανουήλ Ξάνθος, Γρηγόριος Δικαίος-Παπαφλέσσας, Χριστόφορος Περραιβός, Δημήτριος Θέμελης, Διονύσιος Ευμορφόπουλος, Δημήτριος Ιπατρος, Ευαγγέλης Μαντζαράκης, Ηβος Ρήγας κ.ά. Θα μπορούσε ίσως να χαρακτηρίσει κανείς, χωρίς υπερβολή, ότι η συγκεκριμένη συγκέντρωση τόσο σημαντικών και επιφανών Φιλικών ήταν ένα οργανωτικό επίτευγμα για τα δεδομένα της εποχής.

Στη συνάφεια αυτή κρίνεται απαραίτητο να καταγραφεί στα βασικά του σημεία το επιτελικό σχέδιο που προέκυψε, αν και λίγα πράγματα από αυτά υλοποιήθηκαν στην πορεία. Το σχέδιο αυτό δυστυχώς παρέμεινε ως επί το πλείστον στα χαρτιά:

1. Αμεση έναρξη της Επανάστασης, μιας και ο χρόνος πίεζε, η επικοινωνία ήταν αργόσυρτη και οι πρόκριτοι του Μωριά ανυπομονούσαν.

2. Εγκαιρη δρομολόγηση των «αποστόλων» της Εταιρείας προς όλες τις εσχατιές της τουρκοπατημένης Ανατολής αλλά και του Ελληνισμού της διασποράς, προκειμένου να προετοιμάσουν τον Αγώνα.

3. Επίκεντρο των επαναστατικών ενεργειών κηρύχθηκε η Πελοπόννησος με ταυτόχρονη κινητοποίηση στη Μολδοβλαχία και την Κωνσταντινούπολη. Στην τελευταία θα επιδιωκόταν η πυρπόληση του τουρκικού στόλου στον Κεράτιο Κόλπο, η παράλυση του οθωμανικού κρατικού μηχανισμού και ο θάνατος του σουλτάνου και

4. Αμεση μετάβαση του Αλέξανδρου Υψηλάντη μέσω Τεργέστης στη Μάνη και προσπάθεια προσεταιρισμού των Σέρβων.

Οι εργασίες της Συνέλευσης του Ισμαηλίου ολοκληρώθηκαν με την έκδοση στις 8 Οκτωβρίου 1820 της Προκήρυξης του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τους «απανταχού εις την Στερεάν της Ελλάδος και εις τας Νήσους του Αρχιπελάγους διατρίβοντες».

Το επιχειρησιακό αυτό σχέδιο έμελλε να αλλάξει πολύ σύντομα, διότι ο γενικός επίτροπος κατευθύνθηκε προς το Κισνόβιο, στο σπίτι της οικογένειάς του, όπου είχε εγκαταστήσει το στρατηγείο του, ενώ ο Ξάνθος παρέμενε στο Ισμαήλιο, όπου είχε μετακομίσει πρόσφατα η οικογένειά του από την Κωνσταντινούπολη και οι «απόστολοι» ξεκίνησαν πάραυτα μέσω του Γαλατσίου για να μεταφέρουν το εθνεγερτήριο μήνυμα.

Ετσι, στις 24 Οκτωβρίου, ο Υψηλάντης ματαίωσε το σχέδιο αυτό του Ισμαηλίου, εφόσον πληροφορήθηκε ότι θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη η διέλευσή του από την Αυστροουγγαρία εξαιτίας των έκτακτων μέτρων μετά την επανάσταση στη Νεάπολη και αποφάσισε να ξεκινήσει η Ελληνική Επανάσταση στις 15 Νοεμβρίου στις Παρίστριες Ηγεμονίες. Αλλά και το σχέδιο αυτό, ύστερα από λίγο, ματαιώθηκε εξαιτίας των οργανωτικών ελλείψεων και αδυναμιών, που παρατηρήθηκαν στην Πελοπόννησο και τη Μολδοβλαχία και η εξέγερση μετατέθηκε για την άνοιξη του 1821.

Ο Ιανουάριος του 1821 είναι γεγονός ότι κατακλύζεται από τις βαθιές και ριζοσπαστικές διεργασίες στο εσωτερικό της Φιλικής Εταιρείας, προοιωνίζοντας το μεγάλο προσδοκώμενο της παλιγγενεσίας των Ελλήνων. Ως εκ τούτου, στο κρίσιμο διάστημα των απαρχών της θυελλώδους εκείνης χρονιάς και της προετοιμασίας του Αγώνα η Εταιρεία των Φιλικών είχε προ πολλού εμπνευσθεί την ιδέα της εξέγερσης, είχε δημιουργήσει με πάθος τις προϋποθέσεις για τη συνάντηση των «αποφασισμένων» και είχε οικοδομήσει και τελικά προσφέρει την «κινητήρια δύναμη» της Επανάστασης στο αγωνιζόμενο έθνος!

Ο κ. Θανάσης Χρήστου είναι καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, από τις Θεσπιές. Το άρθρο του δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής, την 24-01-2021

ΠΗΓΗ: https://aliartos-boiotias.blogspot.com/2021/01/blog-post_554.html 

                                  &  https://www.tovima.gr/

                                                                                                            2163

Περί ευθύνης και όχι μόνο ατομικής

 Περί  ευθύνης και όχι μόνο ατομικής

                                 Του Γεώργιου Αραπίτσα

Επειδή βρισκόμαστε στην κορυφή της πανδημίας και στον Δήμο μας βιώνουμε το δεύτερο αυστηρό  LOCKDOWN και μάλιστα σε όλες τις Κοινότητες, άρχισαν οι αψιμαχίες για το ποιος φταίει περισσότερο ή λιγότερο. Το χειρότερο αυτή την στιγμή ειναι να στοχοποιουμε συνανθρώπους μας. Ο Ιπποκράτης έλεγε κάλλιο το προλαμβάνειν παρά το θεραπεύειν. Κάποιες ενέργειες και παρεμβάσεις έπρεπε εκ των προτέρων να γίνουν και εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι δεν έγιναν.  Προσωπική μου άποψη  η συντριπτική πλειοψηφία έδειξε ωριμότητα  και πειθαρχία, έδειξε υπευθυνότητα και τήρησε τα μέτρα,  πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων. Αυτοί οι ελαχιστότατοι  σίγουρα έκαναν κακό, μεγαλύτερο κακό έκαναν κάποιοι αρνητές του COVID. Πρώτα πρέπει να σεβόμαστε τον εαυτό μας και μετά τον συνάνθρωπό μας. Μπορούμε να κάνουμε τον περίπατό μας τηρώντας τα μέτρα, μπορούμε να κάνουμε  την αθλησή μας και μάλιστα να την συνδυάσουμε με το θρησκευτικό μας συναίσθημα, τρέχοντας ή βαδίζοντας μεχρι τα υπέροχα ξωκλήσια της περιοχής μας καλύπτοντας εν μέρει το τεράστιο κενό από το κλείσιμο των εκκλησιών μας.  Εκτός όμως από την ατομική ευθύνη υπάρχει και η κρατικη και θεσμική ευθύνη. Οι έχοντες και κατέχοντες χωρις μηνύματα και δυσκολίες γιορτάζουν στο Ντουμπάι ή όπου γουστάρουν προκαλώντας το δημόσιο αίσθημα του μέσου Ελληνα που στενάζει απο  τις πάμπολλες στερήσεις,τους περιορισμους και την οικονομικη ανέχεια. Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά και εδώ υπάρχει κρατική ευθύνη.  Δεν μπορεί την παραμονή της Πρωτοχρονιάς να υπάρχει συγχρωτισμός άνω των 60 ατόμων στο ΕΛΤΑ Αλιάρτου, πριν ακόμη τελειώσει η Καραντίνα στις Θεσπιές, συγχρωτισμός που συνεχίστηκε μέχρι τις μεσημβρινες ώρες. Στην περίπτωση αυτή εκτος της ατομικής πολύ μεγαλύτερη είναι η θεσμική ευθύνη και  οι θεσμοί ήταν απόντες. Επειδή η πρόληψη προλαμβάνει τις δυσάρεστες καταστάσεις θα πρέπει  να προγραμματίσουμε όχι μόνο τα παροδικά  RAPID test που καλώς κάνει ο Δήμος, η Περιφέρεια και ο ΕΟΔΥ, αλλά  και τα τεστ σε μαθητές και εκπαιδευτικούς εν όψει της έναρξης των Σχολείων, καθως επισης και μοριακά τεστ αν χρειαστεί και φυσικά δωρεάν. Με ευθύνη του εμπορικού Συλλόγου  πρέπει να υπάρχουν προληπτικά εβδομαδιαία τεστ στους υπαλλήλους DELIVERY και όσους εμπλέκονται στην ταλαιπωρημένη εστίαση. Ευχόμαστε περαστικά σε όλους τους συνδημότες που νοσούν και γρήγορη επάνοδο σε όλους μας με ευθύνη όχι μόνο ατομική αλλά και θεσμική. Ευθύνη από το Κράτος, την Περιφέρεια, τον Δήμο και όλους μας.

Οι 40 μέρες που άλλαξαν τη ζωή μας!!!

Άρθρο του Κυριάκου Λιάκου
Φιλολόγου-MA
Οι 40 μέρες που άλλαξαν τη ζωή μας

Η λέξη καραντίνα προέρχεται από την ενετική παραλλαγή της ιταλικής φράσης quaranta giorni (σαράντα μέρες). Οι σαράντα (40) μέρες αναφέρονται στην υποχρεωτική περίοδο απομόνωσης των πλοίων και του πληρώματος, κατά την επιδημία της Μαύρης πανώλης 1348 - 1353 (Wikipedia).




Τι έμαθα από την καραντίνα

1.Τίποτα δεν είναι δεδομένο και μπορεί να ανατραπεί σε λίγα δευτερόλεπττα, λίγες ώρες, ή λίγες μέρες.
2.Αυτό που ανατρέπεται στις παραπάνω χρονικές διάρκειες μπορεί να έκανε μέρες ή και χρόνια να φτιαχτεί, αρκούν όμως λίγες στιγμές για να γκρεμιστεί.
3.Όση ανάγκη είχαν οι ασθενείς στα νοσοκομεία για αναπνοή, είχε και το φυσικό περιβάλλον.
4.Οι αναπνοές που πήρε το φυσικό περιβάλλον, ήταν απαραίτητες και για τον δικό μας οργανισμό ώστε να ανασάνει από την πίεση, το άγχος, την καθημερινότητα που συνθλίβει την προσωπικότητα.
5.Τα μέρη παγκόσμια μπορεί να είναι ωραία, αλλά πιο ωραία είναι τα χωριά και τουλάχιστον τα έχουμε περισσότερο ανάγκη. Δεν άκουσα κανέναν να αναπολεί ένα ωραίο μέρος του εξωτερικού αλλά τα χωριά του.
6.Ο έλληνας άθεος πρώτα είναι αντι-χριστιανός ορθόδοξος και μετά άθεος.
7.Οι ακολουθίες της Μ. Εβδομάδας είναι ακόμα πιο ωραίες και κατανυκτικές από ο,τι νόμιζα.
8.Τα βιβλία που υπάρχουν στη βιβλιοθήκη ή τα ξαναδιάβαζεις καταλαβαίνοντας κάτι περισσότερο ή τα διάβαζεις για πρώτη φορά.
9.Γίνανε τεράστια βήματα σε 20 μέρες στον ψηφιακό τομέα που αναρωτιέται κανείς πόσο εύκολο ήταν να γίνουν πριν 20 χρόνια και επίσης αναρωτιέται γιατί τόσα χρόνια δεν γίνονταν.
10.Πάντα πίσω από κάθε δυστυχία/καταστροφή/αρνητική κατάσταση υπάρχει και μία θετική πλευρά.
11.Πάντα πίσω από μια θετική πλευρά κάποιος θα βρεί μια καταστροφή/δυστυχία/αρνητική χροιά.
12.Καλή η κυρά-Μαριγώ στο Facebook που διαβάζει όποιο site βρεί μπροστά της και μας το μοστράρει, αλλά ξεχνάει μια λέξη που λέγεται αξιολόγηση.

13.Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα επαγγέλματα και διάκριση επαγγελμάτων για τον Έλληνα, μπορεί ανα πάσα στιγμή να γίνει από επιδημιολόγος μέχρι υδραυλικός.
14.Ένας μπορεί να σώσει πολλούς και πολλοί έναν.
15.Ο σοβαρός επιστήμονας ξέρει πότε να μιλήσει, τί να πεί, πώς να το πεί και γιατί να το πεί.
16.Η σοβαρή επιστημονική κατάρτιση απέχει έτη φωτός από τη κατάρτιση μέσω facebook, θεωριών συνωμοσίας και διαφόρων άλλων παραπλήσιων πηγών.
17.Δεν αξιολογώ το πρόσωπο, τα ωραία μάτια, τα μαλλιά, τον τρόπο ομιλίας, αλλά τη μέθοδο και το αποτέλεσμα.
18.Οι ρίζες της υπομονής είναι πικρές αλλά ο καρπός γλυκός.
19.Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που η κοινή ένωση μπροστά σε έναν κίνδυνο δεν έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
20.Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσαμε ΜΟΝΟ τους ειδικούς.

Με αφορμή την επίσκεψη Ομπάμπα στην Αθήνα

Με αφορμή την επίσκεψη Ομπάμπα στην Αθήνα

                             Του Κυριάκου Λιάκου

Κι όμως έφερε επενδύσεις..!

Στον απόηχο της ιστορικής-από κάθε άποψη-επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου στην Ελλάδα, ένα από τα ζητούμενα ήταν και η ανάπτυξη μέσω επενδύσεων. Ούτε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αλλά και ούτε ο Αμερικανός πρόεδρος ψέλλισαν αυτή τη λέξη τουλάχιστον κάνοντας συγκεκριμένη αναφορά. Κι όμως ο Αμερικανός Πρόεδρος ακούσια ή εκούσια πρότεινε επενδύσεις και μάλιστα μας έδωσε και τον τρόπο. Μας πρότεινε να επενδύσουμε στον Πολιτισμό και στην Παιδεία μας. Η Ελλάδα, η χώρα της Δημοκρατίας, της φιλοσοφίας, των μαθηματικών, της γεωμετρίας και τόσων άλλων επιστημών που ¨γέννησε¨ και παρέδωσε απλόχερα στον υπόλοιπο κόσμο, πρέπει να επενδύσει πια στη γνώση. Γνώση που η ίδια παρήγαγε. Ζούμε στην Κοινωνία της Γνώσης, σε παγκόσμιο επίπεδο. Το πιο λογικό  θα ήταν να επενδύσουμε σ΄αυτήν, όταν η ίδια η χώρα μας ήταν από τα βασικά γενεσιουργά αίτια της γνώσης. Οι αναφορές του Αμερικανού Προέδρου- κατά τη διήμερη επίσκεψη του- στο Άξιον Εστί του Ελύτη (αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας)στους αρχαίους Έλληνες, ειδικότερα  στο Θουκυδίδη (διότι τους φίλους μας επιδιώκομεν ν' αποκτήσωμεν όχι ευεργετούμενοι από αυτούς, αλλ' ευεργετούντες αυτούς) και στην ιδιότητα του σωστού πολίτη (καλός καγαθός) μέσω της εκπαίδευσης που κομίζει τις ιδιότητες της αρετής, της ανδρείας, της σωφροσύνης και της δικαιοσύνης, έρχονται να μας επιβεβαιώσουν περίτρανα ότι η χώρα, εν μέσω πολύπλευρης κρίσης, περισσότερη ανάγκη έχει από επενδύσεις στο ανθρώπινο και κοινωνικό κεφάλαιο, παρά σε στείρες οικονομικές δραστηριότητες. 

Για τον ΑΣΩΠΟ!!! Του Γεώργιου Μουλκιώτη.

ΑΣΩΠΟΣ  

Παρατηρήσεις – Σχόλια, στην Πρόταση της Περιφέρειας

Του Γεώργιου Μουλκιώτη

          Σχετικά με την διακηρυχθείσα και με κατ΄ εξοχήν έντονα επικοινωνιακά χαρακτηριστικά, Πρωτοβουλία της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδος, για την οριστική και αποτελεσματική επίλυση του μείζονος προβλήματος στην περιοχή του ΑΣΩΠΟΥ,  ελπίζουμε και ευχόμαστε, να έχει τύχη και ευτυχή πορεία.

          Να μην αποτελέσει άλλο ένα μετέωρο βήμα για τον Ασωπό.

          Να μην αποτελέσει «άλλη μια πρόταση», καθ΄ όσον στο λίαν πρόσφατο παρελθόν, υπήρξαν ομοίως και άλλες προτάσεις, με ομοίως έντονα επικοινωνιακά χαρακτηριστικά, εξαγγελθείσες και έτοιμες προς υλοποίηση, με εξασφαλισμένους πόρους, ως λέγονταν, αλλά τελικά κάπου «βάλτωνε» η υλοποίηση.

          Αποτελεί ομόθυμη βούληση όλων των θεσμικών φορέων, αλλά και των Πολιτών, για την επίλυση του χρόνιου προβλήματος, για το οποίο έως σήμερα, παρα τις προσπάθειες της Αυτοδιοίκησης (Δήμος Τανάγρας, Περιφέρεια), αποκαλύπτεται καθημερινά ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση της κεντρικής Κυβέρνησης, για την αντιμετώπιση της ρύπανσης.

          Α]. Επισημαίνουμε ότι η πρωτοβουλία της Περιφέρειας, πολύ ορθά, συνεχίζει να κρατά  ανοικτή την πόρτα του Ασωπού, με μικρές παραλλαγές της Πρότασης του ΥΠΕΚΑ, αφου επαναλαμβάνεται και είναι περίπου ίδια, με την πρόταση,  που επίσης είχε εξαγγελθεί τον Φεβρουάριο 2010, από τον τότε Υπουργό ΥΠΕΚΑ στα Οινόφυτα, με τίτλο «Ολοκληρωμένο πρόγραμμα για την Αντιμετώπιση του Περιβαλλοντικού  Κινδύνου στην περιοχή του Ασωπού».

          Το πρόγραμμα μάλιστα αυτό, για την ιστορία του θέματος, έτυχε επεξεργασίας το 2012 από την Επιτροπή Παρακολούθησης και Συντονισμού της υλοποίησης των μέτρων για τον Ασωπό Ποταμό, που συγκροτήθηκε από την τότε Ειδική Γραμματέα Περιβάλλοντος Μαργαρίτα Καραβασίλη

          Το ΥΠΕΚΑ,  από το 2010, είχε ως προβλεπόμενα έργα τα εξής:

            1. Κεντρική µονάδα επεξεργασίας επικίνδυνων υγρών και στερεών αποβλήτων επιµερίζοντας το κόστος στις βιομηχανίες

          2. Χωροταξική οργάνωση της άτυπης βιομηχανικής περιοχής µε την κήρυξή της ως Επιχειρηματικό Πάρκο εξυγίανσης και την πολεοδόμηση αυτής.

          3,   Εφαρμογή της νομοθεσίας για την περιβαλλοντική ευθύνη

     4.  Οριοθέτηση και ανάδειξη του Ασωπού ποταµού

     5.  Θέσπιση του Μητρώου Βιομηχανιών

          6. Αναβάθμιση, στελέχωση και εξοπλισµός της Ειδικής Υπηρεσίας Επιθεωρητών Περιβάλλοντος

          7. Συγκρότηση και                   λειτουργία                                  του      πολυεξαγγελθέντος    Γραφείου Περιβάλλοντος στα Οινόφυτα.

          Αυτά έγιναν το 2010 από το ΥΠΕΚΑ, προχώρησαν σε επίπεδο Επιτροπών Εργασίας υπο την Ειδική Γραμματέα Περιβάλλοντος Μαργαρίτα Καραβασίλη το 2012 και στην συνέχεια, ..…..κάτι έγινε……(!!!) πριν την υλοποίηση των αποφάσεων και είμαστε στην ίδια θέση. Δισταγμός και προσχηματική κωλυσιεργία, ακόμα και για την στελέχωση του Γραφείου Περιβάλλοντος Οινοφύτων.

Πρέπει να είμαστε η αλλαγή που θέλουμε να έρθει… του Κυριάκου Λιάκου.

Άρθρο του Κυριάκου Λιάκου, για το ξεπέρασμα της ελληνικής κρίσης ! ! ! 

                                 .  .  .  .  .

Πρέπει να είμαστε η αλλαγή που θέλουμε να έρθει…

Όταν ο Γκάντι έλεγε αυτή τη μεγάλη αλήθεια σίγουρα δεν είχε στο μυαλό του τους Έλληνες ή καλύτερα δεν είχε μόνο τους Έλληνες. Ωστόσο , μπορεί να πει κανείς , με σιγουριά πλέον , ότι η ατομική και κατ΄επέκταση κοινωνικοπολιτική ζωή της χώρας δεν έχει άλλο δρόμο να διαβεί εκτός από αυτόν. Ο,τι είναι η πηγή είναι και το νερό: βρώμική πηγή συνεπάγεται βρώμικο νερό. Τα ειλικρινή λόγια δεν είναι ωραία. Τα ωραία λόγια δεν είναι ειλικρινή. Δυστυχώς ή ευτυχώς η αλήθεια οφείλει να αποτυπωθεί όπως είναι χωρίς προσπάθειες εξισορρόπησης ,μετριοφροσύνης και τρόπων καλής συμπεριφοράς και εν τέλει χωρίς μακιγιάζ. Το έχει ανάγκη ο κάθε άνθρωπος. Πάντα θα έχει ανάγκη την αλήθεια όσο σκληρή και επίπονη είναι.

Και η αλήθεια είναι πως για την υπάρχουσα κατάσταση της χώρας ,πριν ρίξουμε το ανάθεμα στους πολιτικούς που κυβέρνησαν και κυβερνούν , πρέπει να το ρίξουμε πρώτα και κύρια στους εαυτούς μας. Γιατί από μας προήλθαν. Γιατί εμείς ήμασταν εκείνοι οι οποίοι τους δώσαμε το βήμα , το χώρο και τη δυνατότητα. Εμείς ήμασταν η πηγή και εκείνοι το νερό.

Πως όμως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν ο σύγχρονος άνθρωπος έντεχνα οδηγήθηκε σε δρόμους έξω από αυτόν και πέρα από αυτόν. Όταν βομβαρδίστηκε ανελέητα με όλα εκείνα τα στοιχεία που τον αλλοτριώνουν και ναρκοθετούν τα όποια ψήγματα πραγματικής ελευθερίας τον χαρακτηρίζουν είτε ατομικής είτε κοινωνικής. Αυτή η εγκαθίδρυση διαβρωτικών στοιχείων στον εσωτερικό μας κόσμο φυσικά και δεν συντελέστηκε προσφάτως. Η έναρξη της εντοπίζεται πολλά χρόνια πίσω γιατί θα έπρεπε να είναι αργή και σταδιακή ώστε να μην μπορεί να γίνει αντιληπτή από τα θύματα της. Για να φτάσουμε σήμερα σε αυτό το σημείο. Το σημείο μηδέν.

Απωλέσαμε το σημαντικότερο εφόδιο που λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας απέναντι σε κάθε εξωτερική απειλή που απειλεί να εισβάλλει στο είναι μας. Χάσαμε την κριτική μας σκέψη. Πάψαμε να χρησιμοποιούμε το πιο δυνατό μας όπλο , το μυαλό. Και γίναμε έρμαια παραδοχής κάθε παράλογης , ανήθικης , παράνομης ,άδικης κατάστασης. Αυτό με τη σειρά του γέννησε προβλήματα που “ανθίζουν” σε κάθε προσωπική και κοινωνική μας έκφανση. Ο σιωπών δοκεί συναινείν.

Υπο αυτή την έννοια και συμφώνως με τα προαναφερθέντα πέθανε ο Θεός σύμφωνα με τον Νίτσε. Πέθανε δηλαδή ο άνθρωπος. Πέθανε ο δάσκαλος. Ποιός ακούει τους δασκάλους σήμερα; Αλλά και ποιοι είναι οι Δάσκαλοι; Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις αυτούς που παρακολουθούν δύο εκατομμύρια άνθρωποι και σε πιάνει τάση για εμετό. Ανεύθυνοι, ακαλλιέργητοι, ασχολούνται με όλα εκείνα που στρέφουν τον άνθρωπο προς το κενό. Στην ουσία δεν ασχολούνται με τίποτα. Αυτά τα άθλια τελεβίζια που έλεγε και ο Λιαντίνης. Κενοί είναι κενό δίνουν. Αυτοί είναι σήμερα οι δάσκαλοι που διαμορφώνουν τη Νέα Αγωγή και διαμορφώνουν τη νέα γενιά. Πέθανε το διάβασμα, το βιβλίο. Το μυστικό του βιβλίου είναι ότι διαβάζοντας μια σελίδα συνοδεύεσαι με την ανάγκη να μάθεις. Αυτό το στοιχείο έχει εξαφανιστεί. Άρα ο άνθρωπος περιορίζεται σε μια ημιμάθεια που ως γνωστό είναι χειρότερη από την αμάθεια. Πέθανε ο Έρωτας, η φυσιολογική επαφή ανάμεσα στους ανθρώπους, η εκ του σύνεγγυς…Πέθανε η επικοινωνία. Απο τα πιο δύσκολα πράγματα ο διάλογος λένε οι επικοινωνιολόγοι. Κανένας δεν ακούει τη φωνή του άλλου. Οι παράλληλοι μονόλογοι κυριαρχούν.

Όλα τα παραπάνω εκ των βασικών αιτιών της σημερινής κρατούσας κατάστασης δημιούργησαν τις σημερινές στρατιές ημιανθρώπων-ημιμαθών. Κατα το ήμισυ είμαστε και πορευόμαστε. Μπερδεμένοι και χαμένοι σε ένα κυκεώνα σκέψεων, πράξεων, δράσεων. Χωρίς κρίση , χωρίς ικανότητα και διάθεση αντίστασης και φιλτραρίσματος των όσων μας βομβαρδίζουν. Δίχως διάθεση διαχωρισμού του ωφέλιμου από το βλαβερό του χρήσιμου από το επουσιώδες. Καταπίνουμε αμάσητη τροφή η οποία όμως πρόκειται να μας δημιουργήσεις σοβαρές στομαχικές διαταραχές.

Για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από όλο αυτό απαιτείται ένα γενναίο Grexit.Grexit από το πλαστό και επιφανειακό κόσμο που εκών άκων ενταχθήκαμε. Οφείλουμε , ύστερα από βαθιά ενδοσκόπηση , να αλλάξουμε πορεία. Να στραφούμε προς τα στοιχεία αυτά τα οποία μας αναζωογονούν την ύπαρξη ,πνευματική και ψυχική. Να εντάξουμε το μέτρο στις καθημερινές μας ασχολίες και δράσεις. Να μάθουμε να αγαπάμε την απλότητα, το ωραίο και τη συμμετρία. Να καταστήσουμε το βιβλίο μοχλό επανεκκίνησης του νού και του πνεύματος. Να ζητάμε δικαιοσύνη αφού πρώτα γίνουμε δίκαιοι εμείς. Να ζητάμε αξιοκρατία αφού την απαιτήσουμε και για μας τους ίδιους. Να αφιππεύσουμε θεωρώντας οτι καθείς εφ΄ ω ετάχθη και να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας γνώστες των πάντων, τουλάχιστον πριν διαφωτιστούμε με το λόγο για ο,τιδήποτε. Να δώσουμε στα παιδιά μας ισχυρή παιδεία και μόρφωση ώστε να οξύνουμε την κριτική τους σκέψη και έτσι να τα εφοδιάσουμε με ένα ισχυρό όπλο , το οποίο θα αντιτάξουν απέναντι στον βομβαρδισμό από επίπλαστες και ναρκοθετημένες ανάγκες που οδηγούν στην αλλοίωση του ανθρώπινου χαρακτήρα και την γενικότερη διάβρωση του.

Οι αλλαγές είναι τοις πάσι γνωστό ότι συχνά είναι επώδυνες. Όμως, όταν είμαστε θυμωμένοι γίνονται αλλαγές. Όταν ξαναγεννιόμαστε πρέπει να καταστρέφουμε το παρελθόν. Το πουλί αγωνίζεται για να βγει από το αυγό. Το αυγό είναι ο κόσμος του. Αυτός που θέλει να γεννηθεί, πρέπει πρώτα να καταστρέψει έναν κόσμο. Όταν γεννιέται ένα παιδί κλαίει. Καταστρέφει τον κόσμο του έρχεται σε έναν καινούριο. Επομένως, και σύμφωνα με τα παραπάνω, μέσα στον κυκεώνα που ζούμε δεν υπάρχει άλλη λύση από την αλλαγή και τη ρήξη κι ας είναι επώδυνη. Αλλαγή και ρήξη πρώτα με τους ίδιους μας τους εαυτούς. Οι δυνατοί χαρακτήρες δημιουργούνται από την αλλαγή, οι αδύναμοι από τη σταθερότητα. Αν αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, τα πράγματα που βλέπουμε θα αλλάξουν. Η πηγή πρέπει να καθαριστεί για να βγάζει καθαρό νερό. Το καθαρό νερό όπου κι αν πέφτει δεν θα αφήνει ακαθαρσίες. Ο συγκεκριμένος δρόμος , δεδομένων των συνθηκών , είναι μονόδρομος. Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές , σύμφωνα με τον Δαρβίνο.

Όλα αλλάζουν όταν εμείς αλλάζουμε.

Κυριάκος Λιάκος.
Λεοντάρι Αλιάρτου-Θεσπιέων, 27-7-2015

MH MOY TΟΥΣ ΥΠΝΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ, άρθρο του Δημήτρη Αλεξάνδρου με ... αφορμή το θάνατο του Βαγγέλη Γιακουμάκη

MH MOY TΟΥΣ ΥΠΝΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ

 Μέρες τώρα σχεδίαζα να γράψω κάτι για το Βαγγέλη Γιακουμάκη, το εικοσάχρονο παλικάρι με το μελαγχολικό χαμόγελο και το αγγελικό πρόσωπο, που τελικά έγινε πραγματικός άγγελος. Τον Βαγγέλη που συνεχίζει από τους ουρανούς ψηλά να μας κοιτά με την ίδια πίκρα και το ίδιο παράπονο που είχε η ματιά του και όσο βρισκόταν ανάμεσά μας. Τόσο καιρό που σε ψάχναμε Βαγγέλη ,σχεδόν σαράντα μέρες, ουσιαστικά αναζητούσαμε τη χαμένη μας αθωότητα, την ανθρωπιά και την αγνότητα μιας κοινωνίας χωρίς έρμα ,χωρίς ταυτότητα ,χωρίς πυξίδα. Μιας κοινωνίας που ξύπνησε κάθιδρη από τον μακάριο ύπνο της, μέσα στους εφιάλτες και τις ενοχές της, κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη, κατατρόμαξε από το απαίσιο θέαμα και άρχισε να ξεπλένει τις αμαρτίες της με εκδηλώσεις λύπης, πόνου και οργής για ό,τι  συνέβη. Ώσπου να καθαρίσει, να μακιγιάρει και να σουλουπώσει λίγο το φρικτό της πρόσωπο, να ξανακοιταχθεί στον παραμορφωτικό της καθρέφτη, και αυτάρεσκη να ξαναπάει για ύπνο, παίρνοντας και τα αναγκαία ηρεμιστικά της.

Αχ… ρε Βαγγέλη !..Τώρα πια, εκτός από παράπονο, παρατηρώ στο βλέμμα σου μια λεπτή ειρωνεία κι έναν αδιόρατο σαρκασμό και τα λόγια σου γροθιά στο στομάχι μας. 

'' Πού ήσασταν όλοι εσείς, όταν αναζητούσα ένα στήριγμα, ένα αποκούμπι ,ένα ασφαλές καταφύγιο, ένα λιμανάκι για να προστατευθώ από τις φουρτούνες, τις θύελλες και τους εφιάλτες που με κυνηγούσαν ; Όταν ήμουν μόνος, χωρίς τη θαλπωρή των δικών μου, πού ήταν οι πραγματικοί φίλοι και συμμαθητές ; Πού ήταν οι ευαίσθητοι δάσκαλοι ; Πού ήταν η πολιτεία και οι θεσμοί της ;Πού ήταν τα φασαριόζικα ΜΜΕ, που έκαναν την περιπέτεια και το ''λυτρωτικό'' απελπισμένο πέταγμά μου προς την ''ελευθερία'', καθημερινή είδηση, ακροαματικότητα και τηλεθέαση ; Τώρα κλαίτε και οδύρεσθε για μένα. Για μένα; Συγχωρέστε με που σας χάλασα την ησυχία και τάραξα τον ύπνο σας. Αλλά πώς να σας το πω; Εγώ και ο κάθε Βαγγέλης, μόνο το ένα εκατοστό από το τωρινό σας ενδιαφέρον χρειαζόμασταν, ως μόνιμη και καθημερινή στάση ζωής. Σε κάθε σας βήμα, κάθε ώρα και στιγμή που ο αδύναμος, ευαίσθητος, ''ευγενικός'', περιθωριοποιημένος συνάνθρωπος έχει ανάγκη την αποδοχή, τη ζεστασιά, το χαμόγελο και την στήριξή σας για να διεκδικήσει το αυτονόητο. Το δικαίωμα να υπάρχει και να ζει με αξιοπρέπεια ανάμεσά σας.''  

Αναρωτιέμαι τι μπορεί να προσφέρει η συγνώμη μου, αθροιζόμενη στις τόσες που εκφράζονται τελευταία, κυρίως από τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αναρωτιέμαι ,αν μπορούμε να μιλάμε για δικαίωση, λέξη κενή. Τι είδους δικαίωση και για ποιον ; Αν όμως αυτή η λέξη μπορεί να αποκτήσει ένα νόημα, έστω και στη δική μας ένοχη συνείδηση, είναι να ορθώσουμε όλοι/ες το ανάστημά μας απέναντι σ' αυτήν την εφιαλτική ''μοίρα'' που πάει να μας κάνει θύτες και θύματα και να μας καταπιεί. Στη βία μ' όλες της τις μορφές. Στην αχαλίνωτη βία των κάθε είδους ,μεγάλων ή μικρών, εξουσιών και αφεντικών. Στη βία των ψευτοπαλικαράδων, των φασιστοειδών, των νταήδων, των ''ξέρεις ποιος είμαι 'γω;''. Στην οικογένεια, στη γειτονιά ,στο δρόμο, στη δουλειά, στο στρατό, στο σχολείο. Στη διάχυτη βία που κυκλοφορεί απ΄ τα ΜΜΕ, το Ίντερνετ, τα παιδικά ηλεκτρονικά παιχνίδια. Στη βία που ασκείται ,με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, κατά του ανέργου, του άστεγου, του διαφορετικού, του μετανάστη, του πεινασμένου, του κάθε πολίτη που αγωνίζεται για δικαιώματα, ψωμί και αξιοπρέπεια. Ίσως τότε, έστω και τοσοδά, η ψυχούλα του Βαγγέλη νιώσει αναπαυμένη. Ίσως τότε δούμε στον ουρανό, έστω και αχνά, εκείνο το γλυκό μελαγχολικό του χαμόγελο. ''Καληνύχτα Βαγγέλη. Αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτέ ;''

                                                                                          ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ - Εκπαιδευτικός

Τα «δικά μας» παιδιά και τα «παιδιά των άλλων»

Τα «δικά μας» παιδιά και τα «παιδιά των άλλων»

Λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου 2012, οι μνημονιακές δυνάμεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, χρησιμοποίησαν, προκειμένου να φοβίσουν τους Έλληνες και να υφαρπάξουν την ψήφο τους για άλλη μια φορά, το σλόγκαν: «Γιατί με το μέλλον των παιδιών μας δεν παίζουμε!»

Οποιαδήποτε αντίσταση στις εντολές των δανειστών, οποιαδήποτε ψήφος κατά συνείδηση, διαφορετική από τις προσταγές της κας Μέρκελ και του κυρίου Σόιμπλε, θα έβγαζε τη χώρα εκτός ευρώ και θα έβαζε το μέλλον των παιδιών μας σε κίνδυνο. Και ποιος γονέας που φοβάται για το παιδί του, στο άκουσμα ενός τέτοιου κινδύνου,  δε θα έκανε την καρδιά του πέτρα, και με βαριά καρδιά θα χάριζε ξανά την ψήφο του στους ίδιους πολιτικάντηδες που επί 35 χρόνια, στις πλάτες ημών και των παιδιών μας, πλούτiσαν, όχι μόνο αυτοί και τα παιδιά τους,  τα «δικά τους» παιδιά…, αλλά ακόμα και τα δισέγγονά τους!

Όπως βέβαια αποδείχτηκε, τα αναγκαία μέτρα και οι θυσίες που αυτοί αποφάσιζαν, ήταν για τα παιδιά των «άλλων» … Όχι για τα «δικά τους» παιδιά! Οι «διαρθρωτικές αλλαγές» που τόσο πολύ είχε ανάγκη η χώρα για να πάει μπροστά, ναι, αυτές που επέβαλαν περικοπές στην υγεία και στην παιδεία, είναι για τα «παιδιά των άλλων» όχι για τα «δικά μας παιδιά….».  Τα made in Bangladesh.. γεννόσημα φάρμακα,  τα οποία ο λαλίστατος τελάλης…εεε υπουργός υγείας, διαφήμιζε τσυριδο-φωνάζοντας, πόσο κακομαθημένοι είμαστε εμείς οι Έλληνες που ζητούσαμε να παίρνουμε ελληνικής ή ευρωπαικής προέλευσης φάρμακα, όταν ρωτήθηκε, αν θα έδινε τα γεννόσημα φάρμακα στα παιδιά του, απέφυγε να απαντήσει.. «Είσαι κουμουνιστής εσύ που μου κάνεις αυτή την ερώτηση…» Προφανώς και δε θα τα έδινε στα παιδιά του. Τα τόσο αποτελεσματικά γεννόσημα φάρμακα είναι για τα «παιδιά των άλλων». Στα «δικά μας» παιδιά δίνουμε μόνο φάρμμακα της Bayern και των κορυφαίων Ελβετικών και Αμερικανικών φαρμακευτικών.  Πάντα με τα χρήματα των άλλων, των φορολογουμένων και των μισθωτών…  Αντίστοιχα, αυτοί, για να σωθεί η χώρα,  αφού τη χρεωκόπησε ο κακός και κλέφτης ελληνικός λαός, που επί 35 χρόνια δεν άφηνε του πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να την πάνε μπροστά, υπέγραφαν μέτρα, που άφηναν παιδιά σε σχολεία χωρίς θέρμανση, προφανώς ήταν γιατί ήταν τα «παιδιά των άλλων». Τα «δικά μας παιδιά» πάνε σε ιδιωτικά σχολεία και μετά σε κολλέγια του εξωτερικού, κάνουν μάθημα σε αίθουσες  με επιδαπέδια θέρμανση και κλιματισμό με φίλτρο μικροσωματιδίων το καλοκαίρι. Άσε που, προφανώς, τα «δικά μας» παιδιά είναι και πιο μελετηρά, ξέρουν τις ιδιότητες του μονοξειδίου του άνθρακα, και δεν κινδυνεύουν να πάθουν ασφυξία από κανένα μαγκάλι, όπως τα «παιδιά των άλλων», οι κοπανατζήδες φοιτητές που αντί να είναι στη σχολή τους, στήνουν barbeque  … Και τι μελόδραμα έχει πέσει από  μερικούς ΜαρθαΒούρτσηδες της συγκυβέρνησης, που κλαίγαν και οδύρονταν για την ανεργία, τον ο υποσιτισμό και τα άλλα δεινά του λαού, που είναι κατά τη γνώμη τους  αναγκαίο κακό… Πάντα για τα παιδιά των άλλων, όχι για τα δικά μας!  Η δε «σοβαρότητα» και το «αίσθημα ευθύνης» των βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που συνιστούν να ψηφίζονται όλες οι εντολές της τρόικα και των δανειστών είναι για τα «παιδιά των άλλων», όχι για τα «δικά τους παιδιά».… Σωστά; Ή μήπως στην πραγματικότητα συμβαίνει το ΑΚΡΙΒΩΣ  ΑΝΤΙΘΕΤΟ…;  

Με την ανακοίνωση της υποψηφιότητας προαγωγής από δήμαρχο Καρπενησίου σε Περιφερειάρχη Στερεάς Ελάδας (για την ώρα…) του Κώστα Μπακογιάννη, γυρνάω πάλι πίσω, πριν τις κάλπες του Ιούνη του ’12. Θυμάμαι που άκουγα την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, λίγο μετά την (με βαριά καρδιά..) συμφιλίωσή της με τον Αντώνη Σαμαρά, και την επιστροφή της στη Νέα Δημοκρατία, (για το «καλό» της χώρας πάντα…), να βγαίνει στα τηλεπαράθυρα και να δηλώνει, ότι πρέπει να παραδώσουμε στα παιδιά μας, μια Ελλάδα σύγχρονη,  και Ευρωπαική. Γι’αυτό και επιβάλλονται οι «διαρθρωτικές αλλάγές». Άραγε σε ποια παιδιά αναφερόταν η κα Μπακογιάννη, στα «παιδιά των άλλων», που πρέπει να μαζεύουν πτυχία,  ξένες γλώσσες, για να δουλεύουν, στην καλύτερη, σε 6μηνα voucher με 470 μεικτά, ή σε πολυκαταστήματα σε συνθήκες ανασφάλιστης εργασίας, για 12ωρα με 586 μεικτά ή στα «δικά της» παιδιά, τα οποία είναι γεννημένοι  για δήμαρχοι, μετά περιφερειάρχες, μετά βουλευτές, μετά υπουργοί,  και μελλοντικά που ξέρεις, πάντα υπάρχει ένα μονοπάτι για το Μέγαρο Μαξίμου, αν στις φλέβες σου κυλάει αίμα Παπανδρεικό, Καραμανλικό, ή Μητσοτακέικο…  Γιατί αν είναι να πληρώνουν τη νύφη τα παιδιά των «άλλων» και όχι τα «δικά μας», εύκολα παίρνουμε όλοι το νεοφιλελεύθερο μεταρρυθμιστικό στυλ, και το πουλάμε ως «αίσθημα ευθύνης» στην κοινωνία.  Και αποφασίζουμε , «για τα παιδιά των άλλων», μισθούς Βουλγαρίας. Τα «δικά μας» έχουν εξασφαλισμένες σπουδές στο Harvard και μισθούς Ελβετίας εφ’όρου ζωής!

Μα, και ο «νέας γενιάς πολιτικός…» Κυριάκος, που για να δικαιολογήσει τις απολύσεις-διαθεσιμότητες, «ξαφνικά ανακάλυψε» ότι το ελληνικό δημόσιο, πάσχει από αντιπαραγωγικότητα, διαφθορά και αναξιοκρατία, παραλίγο να του ξεφύγει, ότι και η ελληνική δημόσια ζωή πάσχει από οικογενειοκρατία.

Εξάλλου, το να έχει ο Στερεοελλαδίτης τοπικό άρχοντα απόγονο Μητσοτάκη, Παπανδρέου, ή Καραμανλή στην περιοχή του, είναι μια αίγλη, πώς να το κάνουμε; Σα  να έχει στο κελάρι του  κρασί  Cabernet 20ετίας, ή ένα παλτό Burberry και ένα δαχτυλίδι Dolce Cabana η σύζυγος! Είπαμε, τα «παιδιά» αυτών των οικογενειών είναι γεννημένοι μόνο για μεγάλα αξιώματα, και οι υπόλοιποι «κοινοί θνητοί»  απλά για να υποκλίνονται στη νοητική, γονιδιακή και ηγετική ανωτερότητα των «παιδιών» αυτών των δυναστειών! 

   Μόνο που τώρα, επέτρεψε μου , ήρθε και μένα η σειρά μου να σου μιλήσω για το μέλλον των δικών μας παιδιών, των χιλιάδων παιδιών και όχι των λίγων και εκλεκτών.  πριν  στην κάλπη του Μαίου.  Πιστεύεις ότι  οι γόνοι των «μεγάλων πολιτικών τζακιών» Παπανδρέου, Καραμανλή, Μητσοτάκη είναι γεννημένοι Δήμαρχοι, Περιφερειάρχες, Υπουργοί, Πρωθυπουργοί, ενώ τα ΔΙΚΑ σου παιδιά είναι άξιοι μόνο για σερβιτόροι με μισθούς πείνας ή μετανάστες σε  Αυστραλία, Καναδά, Ντουμπάι; Αν ναι, τότε  καλή ψήφο… Αλλά μετά μην παραπονιέσαι ούτε για το πετρέλαιο που ακριβαίνει ούτε για το μισθό που δε φτάνει για να βγει ο μήνας, γιατί μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Υ.Γ. Το ανωτέρω κείμενο, που εκφράζει τα αισθήματα και τις αγωνίες του συνόλου σχεδόν των αγοριών και των κοριτσιών της χώρας μας, μου το έστειλε και το δημοσιεύω με την έγκρισή του, ένα νέο παιδί, «δικό μου» παιδί….